அரியஸ் ற்றடுசிதாஸ்
முசிசெவேர்
Tu ca nun chiagne Tu que nunca lloras
Comm’è bella ‘a muntagna stanotte,Bella accussi nun l’aggio vista maie!N’anema pare rassegnata e stancaSolt’ ‘a cuperta ‘e chesta luna janca.Tu, ca nun chiagne,e chiagnere me faie,Tu, stanotte, addò staie?Voglio a te!Voglio a te!Quest’uocchie te vonnoN’atra vota vedè!Comm’è calma ‘a muntagna stanottecchiù calma ‘e mò nun l’aggio vista maie!E tutto dorme, e tutto dorme o more,e i sulo veglio- pecchè veglia Ammore…Que bella esta la montaña esta noche,nunca la había visto así de bella!Su alma parece resignada y cansadabajo el amparo de esta luna pálida.Tu que nunca llorasy llorar me haces.Tu, donde estas esta noche?Te quiero aquí!Te quiero aquí!Estos ojos te quierenver una vez más.Que tranquila esta la montaña esta noche,nunca la había visto así de tranquila!Y todo duerme, y todo duerme o esta muertoy solo me despierto porque el amor me despierta.
1 Amor ti vieta
Amor ti vietadi non amar.La man tua lieve,che mi respinge,cerca la strettadella mia man;la tua pupilla esprime:T'amo! "se il labbro dice:"Non t'amerò!"El amor te prohibeel no amar.Tu dulce manoque me rechaza,busca apretar la mía.Tus ojos dicen:"¡Te amo!"aunque tu boca dice:"¡No te amaré!"
È la solita storia del pastore...
È la solita storia del pastore...Il povero ragazzo voleva raccontarlaE s'addormì.C'è nel sonno l’oblio.Come l'invidio!Anch'io vorrei dormir così,nel sonno almen l'oblio trovar!La pace sol cercando io vo'.Vorrei poter tutto scordar!Ma ogni sforzo è vano.Davanti ho sempredi lei il dolce sembiante.La pace tolta è solo a me.Perché degg'io tanto penar?Lei! Sempre lei mi parla al cor!Fatale vision, mi lascia!Mi fai tanto male! Ahimè!Es el viejo cuento del pastor ...El pobre chico quería volver a contarlaY se quedó dormido.El olvido en el sueño.¡Cómo le envidio!A mí también me gustaría dormir asiPara encontrar el olvido al menos en sueño!Solo voy buscando la paz.Me gustaría ser capaz de olvidar todo!Pero todo esfuerzo es en vano.Hasta ahora siempre he llevadola dulce cara de ella.La paz es siempre fue tomado de mí.¿Por qué debo sufrir tanto?Ella, siempre me habla al corazón.Visión fatal, dejame!
Letra: Colpito...Un di al azzurro" A. ChenierColpito qui m'avete ov'io geloso celo il più puro palpitar dell'anima. Or vedrete, fanciulla, qual poema è la parola "Amor", qui causa di scherno! Un dì all'azzurro spazio guardai profondo, e ai prati colmi di viole, pioveva loro il sole, e folgorava d'oro il mondo: parea la terra un immane tesor, e a lei serviva di scrigno il firmamento. Su dalla terra a la mia fronte veniva una carezza viva, un bacio. Gridai vinto d'amor: T'amo tu che mi baci, divinamente bella, o patria mia! E volli pien d'amore pregar! Varcai d'una chiesa la soglia; là un prete ne le nicchie dei santi e della Vergine, accumulava doni e al sordo orecchio un tremulo vegliardo invan chiedeva pane e invano stendea la mano! Varcai degli abituri l'uscio; un uom vi calunniava bestemmiando il suolo che l'erario a pena sazia e contro a Dio scagliava e contro agli uomini le lagrime dei figli. 2 In cotanta miseria la patrizia prole che fa? Sol l'occhio vostro esprime umanamente qui un guardo di pietà, ond'io guardato ho a voi si come a un angelo. E dissi: Ecco la bellezza della vita! Ma, poi, a le vostre parole, un novello dolor m'ha colto in pieno petto. O giovinetta bella, d'un poeta non disprezzate il detto: Udite! Non conoscete amor, amor, divino dono, non lo schernir, del mondo anima e vita è l'Amor! Traducción:(muy pálido)Me habéis golpeado donde yo oculto celosoel más puro palpitar de mi alma.(Señala el corazón)¡Ahora veréis, muchacha, qué poema es lapalabra "Amor" que aquí es motivo de burla!(Sorprendidos, todos lo escuchan con curiosidad)Un día miré el profundo espacio azul,y sobre los prados llenos de violetasllovía el oro del sol y brillaba de oro el mundo; la Tierra parecía un inmenso tesoro, y el firmamento le servía de cofre. De la tierra a mi frente llegó una caricia, un beso. ¡Grité, ganado por el amor: Te amo, a ti que me besas, patria mía divinamente hermosa! ¡Y, lleno de amor, quise rezar!Crucé el umbral de una iglesia; un cura, en las hornacinas de los santos y de la Virgen, acumulaba dones y a su sordo oído un viejo tembloroso pedía pan en vano, y en vano tendía la mano!(El abate y con él otros abates se levantan escandalizados)¡Crucé d umbral de las viviendas. Un hombre, blasfemando, maldecía la tierra que apenas le daba para el erario, y contra Dios y los hombres arrojaba las lágrimas de sus hijos!(Todos gesticulan vivamente rojos de ira contra Chénier. Sólo Gérard lo escucha desde el fondo del invernadero, muy agitado.Los demás fingen no escucharlo)Entre tanta miseria, ¿qué hace la gente distinguida?(a Magdalena)Sólo vuestros ojos expresan humanamente una mirada de piedad,en la que os he visto como a un ángel.Y dije: "¡Ésta es la belleza de la vida!"Pero luego, con vuestras palabras,un nuevo dolor me ha golpeado en pleno pecho.¡Oh jovencita hermosa,no despreciéis lo que os dice un poeta.¡Oíd! ¡No conocéis el amor?,el amor, don divino, no lo escarnezcáis,alma y vida del mundo es el amor!
Come un bel dì di maggio
Come un bel dì di maggioche con bacio di vento e carezza di raggio si spegne in firmamento, col bacio io d'una rima, 3 carezza di poesia, salgo l'estrema cima dell'esistenza mia. La sfera che cammina per ogni umana sorte ecco già mi avvicina all'ora della morte, e forse pria che l'ultima mia strofe sia finita, m'annuncerà il carnefice la fine della vita. Sia! Strofe, ultima Dea! ancor dona al tuo poeta la sfolgorante idea, la fiamma consueta; io, a te, mentre tu vivida a me sgorghi dal cuore, darò per rima il gelido spiro d'un uom che muore. Como un hermoso día de mayoque con un beso del vientoy la caricia del rayo se apaga en el firmamento,con el beso de un versoy la caricia de la poesía,subo a la última cimade mi existencia.La esfera que caminapor cada suerte humaname acerca yaa la hora de la muerte,y tal vez antes que mi últimaestrofa se acabe,me anunciará el verdugoel fin de la vida¡Sea! ¡Estrofa, última diosa!Da aún a tu poetala fulgurante idea,la llama acostumbrada;yo a ti, mientrasvivaz me brotas del corazón,daré por rima el helado suspirode un hombre que muere.Me hace tanto daño! ¡Ay!
Letra:Ah! sì, ben mio,
Ah! sì, ben mio, coll'essere io tuo, tu mia consorte, avrò più l'alma intrepida, il braccio avrò più forte; ma pur se nella pagina de' miei destini è scritto ch'io resti fra le vittime dal ferro ostil trafitto, fra quegli estremi aneliti a te il pensier verrà e solo in ciel precederti la morte a me parrà! ¡Ah! sí, mi bien,siendo yo tuyo y tú mi esposa,será más intrépida mi alma,mi brazo será más fuerte.Pero si en el librode mi destino está escritoque yo quede entre las víctimas,por el hierro enemigo traspasado,en los últimos momentos,a ti mi pensamiento irá,y sólo precederte en el cielola muerte para mí será.
Je crois entendre encore,
Je crois entendre encore,Caché sous les palmiers,Sa voix tendre et sonoreComme un chant de ramiers !Ô nuit enchanteresse !Divin ravissement !…Ô souvenir charmant !Folle ivresse ! Doux rêve !Aux clartés des étoiles,Je crois encor la voir,Entr’ouvrir ses longs voilesAux vents tièdes du soir !Ô nuit enchanteresse !Divin ravissement !…Ô souvenir charmant !Folle ivresse ! Doux rêve !
Oigo de nuevo Escondido bajo las palmeras, Su voz suave y el sonido Como una canción de palumbus! Oh noche encantadora! Rapto divino ... ¡Oh adorable recuerdo! Loco borracho! Dulces sueños! Para mayor claridad de las estrellas, 4 Todavía veo, Entr'ouvrir sus largos velos Vientos cálidos tarde! Oh noche encantadora! Rapto divino ... ¡Oh adorable recuerdo! Loco borracho! Dulces sueños!
Che gelida manina
Che gelida maninaSe la lasci riscaldar.Cercar che giova?Al buio non si trova.Ma per fortunaè una notte di luna,e qui la lunal'abbiamo vicina.Aspetti, signorina,le dirò con due parolechi son, e che faccio,come vivo. Vuole?Chi son?Sono un poeta.Che cosa faccio? Scrivo.E come vivo? Vivo!In povertà mia lietascialo da gran signorerime ed inni d'amore.Per sogni e per chimeree per castelli in aria,l’anima ho milionaria.Talor dal mio forziereruban tutti i gioellidue ladri, gli occhi belli.V’entrar con voi pur ora,ed i miei sogni usatie i bei sogni miei,tosto si dileguar!Ma il furto non m’accora,poichè, v’ha preso stanzala dolce speranza!Or che mi conoscete,parlate voi, deh! Parlate.Chi siete? Vi piaccia dir!Que manita mas fria,dejemela calentarsela.A que nos lleva buscar?En la oscuridad no se encuentra.Pero por fortuna,es una noche de Luna.Y aqui esta la Luna,la tenemos como vecina.Espere señorita,le diré dos palabras:quien soy? soy un poeta.que hago? escribo.y como vivo? Vivo!En mi pobreza sin preocupacionesderrocho como un gran señorrimas y canciones de amor.Para sueños, quimerasy castillos en el aireel alma tengo millonaria!Y ahora de mi cofre de tesorosroban todas mis joyasdos ladrones: esos bellos ojosque acaban de entrar con usted.Y mis sueños de siempremis bellos sueñosveo evaporar.Pero no importa que me los robenpues han hecho renacer en mila dulce esperanza!Ahora que me conocehable usted. Vamos, hable¿Quien es?¿Le apetece decírmelo?
PAGLIACCI Vesti la giubba,
Recitar! Mentre preso dal delirio,non so più quel che dico,e quel che faccio!Eppur è d'uopo, sforzati!Bah! sei tu forse un uom?Tu se' Pagliaccio!Vesti la giubba,e la faccia infarina.La gente paga, e rider vuole qua.E se Arlecchin t'invola Colombina,ridi, Pagliaccio, e ognun applaudirà!Tramuta in lazzi lo spasmo ed il piantoin una smorfia il singhiozzo e 'l dolor, Ah!5 Ridi, Pagliaccio,sul tuo amore infranto!Ridi del duol, che t'avvelena il cor!Actuar! Mientras soy presa del delirio,no se ya lo que digo,ni lo que hago!Pero si es necesario, me esforzaré!Bah! Acaso eres un hombre?Eres un payaso!Ponerse el traje,empolvarse la cara.La gente paga, y quiere reír.Y si Arlequin debe robarte Colombina,ríe, payaso, y todos aplaudirán!Convierte tu angustia y tus lágrimas en broma,y tu dolor y sollozos en una cara alegre, ah!Ríe, payaso,sobre tu roto amor!Ríe del dolor que envenena tu corazón!
Di quella pira
Di quella pira l'orrendo focoTutte le fibre m'arse avvampò!...Empi spegnetela, o ch'io tra pocoCol sangue vostro la spegnerò...Era già figlio prima d'amartiNon può frenarmi il tuo martir.Madre infelice, corro a salvarti,O teco almeno corro a morir!La horrenda llama de aquella pirahacen arder todas mis fibras!Apagadla, o con vuestra propia sangrela apagaré!Era hijo suyo antes de amarteno puede frenarme tu martirio.Madre infeliz, corro a salvarte,o moriré tras de ti!
E lucevan le stelle...
E lucevan le stelle...ed olezzava la terra... stridea l'uscio dell'orto... e un passo sfiorava la rena... Entrava ella, fragrante, mi cadea fra le braccia... Oh! dolci baci, o languide carezze, mentr'io fremente le belle forme disciogliea dai veli! Svanì per sempre il sogno mio d'amore... L'ora è fuggita... E muoio disperato! E non ho amato mai tanto la vita!...Y brillaban las estrellasy olía la tierra...chirriaba la puerta del huertoy unos pasos hacían florecer la arena...Entraba ella fragantey caía entre mis brazos...¡Oh dulces besos, lánguidas caricias!Mientras yo estremecidolas bellas formas iba desvelando...Para siempre desvanecidomi sueño de amor...Ese tiempo ha acabado...¡y voy a morir desesperado!¡Y jamás he amado tanto la vida!
Una furtiva lagrima
Una furtiva lagrimanegli occhi suoi spuntò,quelle festose giovaniinvidiar sembrò.Che più cercando io vo?Che più cercando io vo?M'ama, sì, m'ama, lo vedo, lo vedo!Un solo istante i palpitidel suo bel cor sentir!I miei sospir confondereper poco ai suoi sospir!I palpiti, i palpiti sentir,confondere i miei coi suoi sospir!Cielo, si può morir...!Di più non chiedo, non chiedo.Ah! Cielo, si può, si può morir...!Di più non chiedo, non chiedo.Si può morir...Si può morir d'amor! Una furtiva lágrimaen sus ojos despuntó (escapó),a aquellas alegres jóvenesenvidiar pareció.Qué más busco (deseo) voy?Qué más busco voy?Me ama, sí, me ama, lo veo, lo veo.Un solo instante los latidosde su hermoso corazón sentir!Mis suspiros confundirpor poco con sus suspiros.Los latidos, los latidos sentir,¡confundir los míos con sus suspiros!¡Cielos, si debo morir...!No pido más, no pido.¡Ah! ¡Cielos, si debo, si debo morir...!No pido más, no pido.Si debo morir...¡Se debo morir, morir de amor!
La donna è Mobile
La donna è mobileQual piuma al vento,Muta d'accento — e di pensiero.Sempre un amabile,Leggiadro viso,In pianto o in riso, — è menzognero.La donna è mobilqual piuma al ventoMuta d'accento e di pensier!e di pensier!e di pensier!È sempre miseroChi a lei s'affida,Chi le confida — mal cauto il core!Pur mai non sentesiFelice appienoChi su quel seno — non liba amore!RefrainLa donna è mobilqual piuma al vento,Muta d'accento e di pensier!e di pensier!e di pensier!La mujer es cambiantecual pluma al viento,cambia de ideay de pensamiento.Su rostro amable y bellosiempre es engañoso,tanto si ríecomo si llora.La mujer es cambiante...Pobre del que confïa en ella y le entregaincauto el corazón!Y, sin embargo, nadie se siente plenamennte felizsi de su senono bebe el amor.La mujer es cambiante...
Il principe ignotoEl príncipe desconocidoNessun dorma! Nessun dorma!¡Nadie duerma! ¡Nadie duerma!Tu pure, o Principessa,¡Tampoco tú, oh Princesa,Nella tua fredda stanzaen tu fría habitacionGuardi le stellemiras las estrellasChe tremano d'amore e di speranza.que tiemblan de amor y de esperanza...!Ma il mio mistero è chiuso in me,¡Pero mi misterio está encerrado en mí,Il nome mio nessun saprà!, no, no¡Mi nombre nadie lo sabrá!. No, noSulla tua bocca lo dirò fremente!...Sobre tu boca lo diré emocionadoSolo quando la luce splenderà,Solo cuando la luz brilleEd il mio bacio scioglierà il silenzio¡Y mi beso fulminará el silencioChe ti fa mia!...que te hará mía.!Voci di donneVoces de mujeresIl nome suo nessun saprà...Su nombre nadie sabrá...E noi dovremo, ahimè, morir, morir!...¡Y nosotras, ay, deberemos, morir, morir!Il principe ignotoEl príncipe desconocidoDilegua, o notte!... Tramontate, stelle! Tramontate, stelle!...¡Disípate, oh noche! ¡Tramontad, estrellas! ¡Tramontad, estrellas!All'alba vincerò!¡Al alba venceré!vincerò! vincerò! ¡Venceré! ¡Venceré!
core 'ngrato,
Catarì, Catarì,Catarì, Catarì,pecche' me dice sti parole amare?porque me dices estas palabras amargaspecche' me parle, e 'o core me turmiente,porque me hablas, y me atormentas el corazón,Catarì?Catarì?Nun te scurda' ca t'aggio dato 'o core,no te olvides que te di mi corazonCatarì, nun te scurda'!Catarì, no te olvides!Catarì, Catarì,Catarì, Catarì,che vene a dicereque vienes a decirstu parla' ca me da spaseme?estas palabras que me dan dolor?Tu nun ce pienze a stu dulore miotu nunca piensas en mi dolor,tu nun ce pienze, tu nun te ne cure.tu nunca piensas, tu no tienes corazonCore, core 'ngrato,corazón, corazón ingratot'haie pigliato 'a vita mia,tu has tomado mi vidatutt'e' passatoy ahora todo es pasadoe nun ce pienze cchiu'!y no lo piensas más!
Torna ai felici dì
Le Villi de Puccini.
Torna ai felici dìDolente il mio pensier...Ridean del maggio i fior,Fioria per me l'amor...Or tutto si coprìDi lugubre misterEd io non ho nel cuorChe tristezza e terror!Mi pensamiento dolientevuelve a los felices días...Cuando reían las flores de mayoy el amor florecía para mí...Ahora todo se ha cubiertode un lúgubre misterioy mi corazón sólo albergatristeza y terror.

